Αυτοδιαχειριζόμενη BIOME: Το πείραμα πέτυχε

"Eίμαστε η σάρκα της σάρκας του εργοστασίου" μας λέει ο Μάκης Αναγνώστου, ένας από τους εργαζομένους στη ΒΙΟ.ΜΕ. Έχουν περάσει 2,5 χρόνια από τότε που το εργοστάσιο πέρασε στον έλεγχο των εργατών και η ΒΙΟ.ΜΕ. από ένα τυπικό εργοστάσιο, έγινε πρότυπο άλλου μοντέλου εργασίας. Προχωρώντας βήμα - βήμα, αποφασίζοντας τα πάντα με συνελεύσεις, χωρίς κεφάλαιο, αλλά με ανεξάντλητη θέληση, οι εργάτες τα κατάφεραν. Του Κώστα Παπαντωνίου

Σήμερα η ΒΙΟ.ΜΕ. παράγει βιολογικά απορρυπαντικά, που η πώλησή τους, πάντα σε προσιτές τιμές, εξασφαλίζει μισθούς ίσους με επίδομα ανεργίας στους περίπου 40 εργαζόμενους. Εφόσον οι εργάτες βγάλουν άδεια λειτουργίας, άρα θα μπορούν να εξάγουν, το προσωπικό θα εξαπλασιαστεί, όπως λένε. Μέχρι όμως αυτό να γίνει πραγματικότητα, έχουν μπροστά τους ακόμη μια μεγάλη μάχη. Την ερχόμενη Δευτέρα θα εκδικαστεί αίτημα των συνδίκων της πτωχευμένης ΒΙΟ.ΜΕ. για εκποίηση των ακινήτων του συγκροτήματος της Φιλκεράμ Τζόνσον, όπου στεγάζεται το συνεργατικό εργοστάσιο, το οποίο εγκατέλειψε η εργοδοσία αφήνοντας απλήρωτους και χωρίς αποζημιώσεις τους εργαζόμενους.

Απάντηση στην ανεργία μέσα από τον χώρο μας

"Θα μας βρούνε μέσα όποια κι αν είναι η απόφαση" διαμηνύουν. "Δεν είμαστε διατεθειμένοι να μετακινηθούμε σε άλλο χώρο, δεδομένου πως οι μηχανές είναι χτισμένες μέσα στον χώρο του εργοστασίου και το κόστος μεταφοράς είναι πολλαπλάσιο από τη σημερινή λειτουργία του" τονίζουν. Άλλωστε, όπως λένε, δεν απολύθηκαν ποτέ. Η εργοδοσία δεν ασχολήθηκε με το μέλλον τους ούτε ακόμα όταν είχαν προχωρήσει σε επίσχεση εργασίας, διεκδικώντας να αποπληρωθούν τα δεδουλευμένα μηνών. "Είμαστε στον χώρο μας" προσθέτουν.

Η σημασία της λειτουργίας της ΒΙΟ.ΜΕ. υπερβαίνει τα όρια των αναγκών των εργαζομένων της. Πάνω από 50.000 εργαζόμενοι, όπως είχε υπογραμμιστεί από την "Αλληλεγγύη για Όλους" έμειναν άνεργοι επειδή έκλεισαν τα τελευταία χρόνια πολλά εργοστάσια. "Το εγχείρημά μας είναι και μία απάντηση απέναντι στην ανεργία" αναφέρει στην "Α" ο Μάκης Αναγνώστου, που τονίζει ότι έχουν προχωρήσει στην κατάλληλη έρευνα για να γνωρίζουν ότι σε Ιταλία, Γερμανία και Γαλλία μόνο οι καταναλωτές των προϊόντων τους μπορούν να είναι 6 εκατομμύρια. Που σημαίνει αυτόματα "μεγαλύτερα οφέλη για μας, που θα εξασφαλίζουν την επιβίωσή μας, αλλά παράλληλα θα θέτουν τις βάσεις για να προσληφθεί και άλλος κόσμος”.

Η ΒΙΟ.ΜΕ., όμως, είναι και το παράδειγμα που μπορεί να "αναστήσει" πολλά ακόμα "κουφάρια", όπως χαρακτηρίζει ο Αλέκος Σιδερίδης, άλλος εργαζόμενος, τα εργοστάσια που κλείνουν σε όλη τη χώρα. "Από τη στιγμή που τα αφεντικά παρατάνε τα εργοστάσια, δεν υπάρχει λόγος αυτά να μένουν αχρηστευμένα και να μένουν την ίδια ώρα οι εργάτες άνεργοι στα σπίτια τους" προσθέτει ο Δημήτρης Κουματσιούλης. Άλλωστε, οι εργάτες της ΒΙΟ.ΜΕ. απέδειξαν ότι "τα αδύνατα είναι δυνατά", αρκεί παράλληλα με τον κόπο να υπάρχει και τρόπος. "Δεν είχαμε λεφτά για να πάρουμε τις πρώτες ύλες για να κατασκευάσουμε τα προηγούμενα προϊόντα, οπότε σκεφτήκαμε να κάνουμε μια στροφή στην παραγωγή" λένε. Από κόλλες και δομικά υλικά παράγουν προϊόντα καθημερινής χρήσης, μαλακτικά, καθαριστικά, σαπούνια, απορρυπαντικά που πωλούνται σε όλο και περισσότερα νοικοκυριά.

Τρέχουμε να πιάσουμε το όνειρο και να ζήσουμε τις οικογένειές μας

Ένα σημαντικό σημείο, στο οποίο στέκονται είναι η στήριξη του κόσμου. "Κατάλαβαν τι πρεσβεύουμε. Δεν κάναμε κάτι για το κέρδος, αλλά για να ζούμε". Η στήριξη αυτή μεταφράζεται από την αγορά προϊόντων που διατέθηκαν χτες σε Θεσσαλονίκη, Αθήνα και Πάτρα, μέχρι τις υπογραφές οργανισμών, δομών και πολιτών που στηρίζουν τη συνέχιση λειτουργίας της ΒΙΟ.ΜΕ. και προέρχονται από όλο τον κόσμο! "Εμείς απαντήσαμε πως θέλουμε πίσω τις δουλειές μας, θέλουμε τις ζωές μας, θέλουμε την αξιοπρέπειά μας. Αν αυτό θεωρείται παράλογο ναι, είμαστε παράλογοι! Αν θεωρείται άνομο, ναι, είμαστε άνομοι! Αν θεωρείται άπιαστο όνειρο, ναι, τρέχουμε να πιάσουμε το όνειρό μας, και να ζήσουμε τις οικογένειές μας!" λένε σε μία από τις ανακοινώσεις τους, συμπυκνώνοντας τα "γιατί" της προσπάθειας, που εξελίσσεται σε ιστορική για τον χώρο της εργασίας και η αξία της δεν μπορεί να ακυρωθεί στις αίθουσες των δικαστηρίων.

Πηγή: Η Αυγή

Για τα καψόνια και ένα μεγάλο κοινωνικό φαινόμενο που πουλάει πιο πολύ ως ''bullying''

Τα περισσότερα έχουν χιλιοειπωθεί αυτές τις ημέρες οπότε δεν θα μείνω σε αυτά τα γνωστά αλλά θα στοχεύσω λίγο παραπέρα.Ξαφνικά αυτές τις ημέρες όλοι οι υποκριτές δείχνουν συγκινήμένοι απο την υπόθεση του Βαγγέλη,ξεχνόντας το μεγάλο ποσοστό ευθύνης που έχουν αλλά και το πόσες φορές γίναν κι εκείνοι θύτες στο παρελθόν με οποιονδήποτε τρόπο.
Το bullying οπως πουλάει περισσότερο,αλλα με απλά λόγια τα καψόνια,ο ρατσισμός, η εξουσία του δυνατού και ο εκφοβισμός είναι κατι που όλοι έχουμε δεί είτε ως θύτες είτε ως θύματα είτε ως αμέτοχοι θεατές.
Αύτες είναι οι 3 βασικές κατηγορίες σε αυτό το φαινόμενο.Ο θύτης , το θύμα και οι θεατές.
Αν στόχος μας όμως είναι αλήθεια η εξάλειψη τετοιων φενομένων και όχι ενα post που θα πάρει πολλά like στο facebook λόγω της επίκλισης στο συναίσθημα πρεπει σε καθε κατηγορία να βρούμε και τι τον οδήγησε καποιον ως εκεί.Ετσι φθανοντας στην ρίζα μπορούμε να αρχίσουμε να αντιμετωπίζουμε το πρόβλημα.
Πίσω απο το θύμα λοιπόν υπάρχει κατι που τον έκανε να είναι θύμα ,όπως και πίσω απο τον θυτη και τον θεατή.Το θέμα είναι οτι αυτές δεν είναι 3 διαφορετικές κατηγορίες ανθρωπων αλλα καταστάσεις οι οποίες μπορεί να μεταβάλλονται..Δηλαδή ο θύτης συνήθως είναι συνάμα και θύμα.
Για να είναι κάποιος θύμα,πίσω κρύβονται καταστάσεις που τον έκαναν θύμα.Υπεύθυνοι είναι κυρίως οι γονείς και το οικογενειακό περιβαλλον και μετά το σχολείο και η κοινωνία.Το άτομο μέσα απο τις εμπειρίες που βιώνει φθάνει σε μια ψυχολογική κατασταση η οποία τον κάνει να νιώθει ανασφαλής,μόνος,αδύναμος,άχρηστος.Το να είσαι θύμα είναι θέμα ψυχολογίας και όχι σωματικής διάπλασης,άλλωστε οπως βλεπουμε σε φωτο ο Γιακουμακης δεν φενόταν καποιο μικρόσωμο παιδάκι αντιθέτως με μερικούς απο όσους φωτογραφίζονται ως οι βασανιστές του.Δεν είμαι ειδικός αλλά σίγουρα υπάρχουν τρόποι διαπαιδαγώγησης ώστε να μην μεγαλώσει ένα παιδί με την ψυχολογία του θύματος.Και αυτό είναι το σημαντικό.Το δάσος,όχι το δεντρο.Γιατι όσους θύτες κι αν βάλεις φυλακή το φαινομενο δεν εξαλείφεται.Μια καλή αρχή λοιπόν είναι να μην υπάρχουν θύματα και παιδία που νιώθουν μόνα και δεν αντιδρούν.Αυτό είναι και μια μικρογραφία της κοινωνίας μας που δέχεται χωρίς αντίδραση τα όσα της επιβάλλουν νιώθωντας οτι τίποτα δεν αλλάζει.Πότε επιτέλους θα αναμετρηθούμε με τους βασανιστές μας?ΟΛΟΙ!
Στην ζωή πρέπει να μάθεις να υπερασπίζεσαι την αξιοπρεπειά σου με κάθε τρόπο αλλά ακριβως οπως είπα αυτο πρεπει να το μάθεις.Και δυστυχως οι γονείς μας φρόντισαν να μας μάθουν πάντα το αντίθετο κάνοντας μας θύματα...είτε θύτες!
Θύτης λοιπόν ποιός γίνεται? Εγώ θα σας πω το θύμα.Εκείνο που δεν αυτοκτονεί και μέσα απο την βία που δέχεται είτε απο τους γονείς του είτε απο άλλους για να διώξει το κόμπλεξ του αυτό κάνει απλά οτι του καναν!Για να νιώσει ανώτερος!
Δεν δικαιολογώ κανέναν φυσικά αλλά δεν μπορείς να κατηγορείς μονον ενα μικρό παιδάκι και όχι αυτό που τον οδηγησε να γίνει έτσι!Πάλι το οικογενειακό περιβάλλον κρύβεται απο πίσω.
Ή μήπως δεν κρύβεται στον θεατή.Εκείνο που παντα ακουγε την μαμά του με το δαχτυλο στο στόμα να του λέει ''σους''.Μην ανακατεύεσαι!
Όλοι έχουμε ευθύνη , ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΙΛΗΣΑΜΕ , ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΑΜΕ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΘΗΚΑΜΕ !
Οι περισσότεροι απο αυτους που ''κλαίνε'' στο fb για τον Βαγγελάκη είναι οι ίδιοι που φτύσαν τον χαζουλη του σχολείου, που κάναν καψόνι στο πουστόνεο στον στρατό, που είδαν τον κολλητο τους να τον λούζουν με μπύρα σε μια εκδρομή και δεν μίλησαν ή που απλά δεν είδαν ποτε το παιδάκι που κάθεται μόνο του σε μια γωνία!
Βαγγέληδες υπάρχουν πολλοί , παρα πολλοι όπως και ''Μάγκες'' υπάρχουν πολλοι και καλό είναι να το βλέπουμε κάθε μέρα οχι μονο όταν είναι αργά.
Γιατί απο όλους τους υποκρίτές του fb που χύνουν δάκρυα πόσοι απο αυτούς έκαναν παρέα ενα παιδί σαν τον Βαγγέλη? Κανείς! Γιατί η σκατοκοινωνία μας θεωρεί γαματους τους ''αουα'' τους μάγκες, τους πολυ κοινωνικούς και τα ''παρτυ ανιμαλ'', τους δυνατούς!
Ποιός ενδιαφέρθηκε για ένα συνεσταλμένο παιδάκι,ευαίσθητο , ήσυχο και απόμακρο?
Και το κυριότερο ΠΟΣΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΦΤΑΙΝΕ που τα παιδιά τους είχαν αυτή τη ψυχολογία?

Τέλος μην το παίζεις ότι έμεινες άφωνος εσύ που ψήφισες Χρυση Αυγη παλιομαλάκα!
Εσύ που με την ψήφο σου έβαλες στη βουλή όσους υμνούν επιθέσεις σε αδύναμους και όσους λένε Καιάδα για τους διαφορετικούς!Εκείνους τους στρατόκαυλους που στο στρατό θα σε έκαναν JUKE BOX.Eσυ απλά σκάσε στη γωνία σου!

Κοίτα μαμά, μοιάζω με εσένα: Ένα βίντεο που συγκλονίζει!

Κοίτα μαμά, μοιάζω με εσένα: Ένα βίντεο που συγκλονίζει! 

Τι συμβαίνει όταν στην οικογένεια επικρατεί βία; Ποιο είναι το αντίκτυπο στα παιδιά; Η παρακάτω πολυβραβευμένη ταινία μικρού μήκους, της Γερμανίδας Julia Peters, “Weiss” δίνει με πολύ απλό αλλά δυνατό τρόπο τις απαντήσεις.

Ένα κοριτσάκι ψαχουλεύει στα πράγματα της μαμάς της. Προσπαθεί να βρει τα καλλυντικά και να φτάσει στον καθρέφτη. Ξεκινά να βάφεται με συγκεκριμένο τρόπο που, όπως φαίνεται, της είναι πολύ οικείος. Το αποτέλεσμα απλά σοκάρει.

Δείτε το βίντεο:

Κλειτοριδεκτομή: ακόμα σφαγιάζουν τα λουλούδια

 

Έφτυσε πάνω της και τη σκούπισε στη ποδιά της. Αφού την καθάρισε, μου έδεσε τα μάτια με ένα μαντήλι για να μη βλέπω.

Το επόμενο πράγμα που ένοιωσα ήταν να κόβουν τη σάρκα μου. Άκουσα τον πνιχτό ήχο της λεπίδας που πριόνιζε πέρα-δώθε το δέρμα μου.

Τα πόδια μου άρχισαν να τρέμουν και να τραντάζομαι ανεξέλεγκτα. Προσευχήθηκα να τελειώσει γρήγορα.

Κι έτσι έγινε, γιατί λιποθύμησα...».

Είναι η ανατριχιαστική περιγραφή της διαδικασίας κλειτοριδεκτομής, του ακρωτηριασμού δηλαδή των γεννητικών οργάνων της Γουόρις Ντίρι, στο βιβλίο της «Λουλούδι της ερήμου». 

Παρά τις προσπάθειες από οργανισμούς, φορείς και οργανώσεις, το απαράδεκτο αυτό έθιμο το οποίο δεν καταγράφεται στο Κοράνι αλλά είναι μια αρχαιότερη πρακτική, συνεχίζει να λαμβάνει χώρα καθημερινά μέχρι και σήμερα.

Το αποτέλεσμα είναι οι γυναίκες -αν και πρέπει να τονιστεί πως δεν πρόκειται καν για γυναίκες, αλλά για παιδιά- να κινδυνεύουν, να πεθαίνουν, όπως πολύ συχνά συμβαίνει, από αιμορραγία ή μολύνσεις κατά τη διάρκεια της κλειτοριδεκτομής ή αργότερα στη ζωή τους ή πάνω στη γέννα.

Επιπλέον, εκτός του ότι βιάζονται ψυχολογικά κατά τη διάρκεια του ειδεχθούς εις βάρος τους εγκλήματος σε τρυφερή ηλικία, βιάζονται κατ’ εξακολούθηση όλη την υπόλοιπη ζωή τους, καθώς δεν είναι σε θέση να βιώσουν τη σεξουαλικότητα και τον οργασμό. 

Δεν κατηγορώ τους άντρες των αφρικανικών χωρών που αντιμετωπίζουν τις γυναίκες σαν αντικείμενα και επιτρέπουν τη διαιώνιση αυτού του εγκλήματος.

Δεν κατηγορώ τις γυναίκες που συναινούν σε όλο αυτό, ενώ ξέρουν από προσωπική πείρα πόσο επίπονη και λανθασμένη είναι η αντίληψη πως όποια δεν υποστεί κλειτοριδεκτομή είναι καταραμένη, δεν μπορεί να κάνει παιδιά και να βρει άντρα.

Όχι, δεν κατηγορώ γενικά και αόριστα τον κόσμο.

Κατηγορώ τους πατεράδες που αφήνουν τις κόρες τους στο έλεος της αιμορραγίας με κίνδυνο να χάσουν τη ζωή τους, στο όνομα της τιμής.

Μιας τιμής που βάζουν πάνω από την ανθρώπινη ζωή.

Κατηγορώ τις μανάδες που αφήνουν τα σπλάχνα τους τραυματισμένα ψυχολογικά και σωματικά και τους στερούν το αυτονόητο, να ζήσουν ως πραγματικές γυναίκες, όχι ως υπολείμματα των εαυτών τους.

Κατηγορώ τους αδερφούς και τις αδερφές που δεν αντιδρούν μπροστά στην κατάφορη αδικία απέναντι σε αγνά πλάσματα, που δεν έχουν το δικαίωμα της επιλογής.

Κατηγορώ τους συζύγους που προτιμούν να κάνουν σεξ για έναν, που δεν θέλουν να μοιραστούν τη χαρά της ένωσης με τη σύντροφο.

Τα στατιστικά στοιχεία της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας αναφέρουν ότι καθημερινά έξι χιλιάδες νεαρά κορίτσια υφίστανται αυτόν τον ακρωτηριασμό των εξωτερικών γεννητικών τους οργάνων, δηλαδή περίπου δυο εκατομμύρια το χρόνο.

Πόσα από αυτά επιζούν της διαδικασίας, είναι άγνωστο.

Υπάρχει ελπίδα; 

Η βρετανική εφημερίδα The Guardian δημοσίευσε την προηγούμενη εβδομάδα ένα βίντεο που αποτελεί μέρος της καμπάνιας κατά της κλειτοριδεκτομής, της παραβίασης δηλαδή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των γυναικών, που υπόκεινται σε αυτή, και υποστηρίζει ενεργά τον αγώνα για ενημέρωση όλων ως προς τις σοβαρές επιπτώσεις της διαδικασίας, με σκοπό να αφυπνίσει όσο περισσότερο κόσμο γίνεται.

Ας ελπίσουμε ότι ο καιρός των υποσχέσεων έχει παρέλθει και έχουμε επιτέλους μπει στην τροχιά της εξάλειψης του απαράδεκτου αυτού εθίμου, που προσφέρει τόσο πόνο, υποβιβασμό, ψυχολογικό - σωματικό βιασμό, και απαξίωση της γυναίκας.

Πακέτο

Του Τάσου Θεοφίλου

Πάλι πρέπει να βρω δουλειά. Πάλι. Και τώρα; Τόσο καιρό ως επισφαλής νέος με ξεζούμιζε το κάθε μικραφεντικό για τρία ευρώ την ώρα αλλά τουλάχιστον είχα την συνείδηση ότι με κλέβει και ότι αυτό είναι κοινωνικά αναγνωρισμένο. Είχα κάπως την περηφάνια του ταπεινωμένου. Την περηφάνια αυτουνού που αναγνωρίζεται ως ταπεινωμένος. Τώρα η κρίση μου στερεί και αυτή την απόλαυση. Σου λέει. Τρία ευρώ την ώρα όχι στα μουλοχτά, όχι επειδή είσαι ακόμα φοιτητής και πρέπει να ψηθείς. Όχι επειδή είσαι ακόμα φοιτητής και να όσο και να ναι οι γονείς σου κάτι θα στέλνουν. Όχι επειδή είναι μια προσωρινή δουλειά και όλο το μέλλον είναι μπροστά σου. Όχι. Όχι Όχι! Θα  παίρνεις τρία ευρώ την ώρα γιατί έτσι. Γιατί είσαι τυχερός που βρήκες και με τόσα. Και γιατί πια το επιτρέπει και ο νόμος. Ψάξε για δουλειά λούζερ!

Γενικά ξέρεται. Πολλά έξοδα δεν έχω. Το καλάθι της νοικοκυράς μπορεί να μίκρυνε αλλά σε αντιστάθμισμα μεγάλωσε η τσάντα της. Έτσι και εγώ αν και όχι νοικοκυρά καθότι αγόρι βγαίνω πάντα από τα σούπερ μάρκετ με δυο πράματα στο καλάθι και όλου του κόσμου τα αγαθά στη τσάντα μου. Το ίδιο και με τα βιβλία. Ε, και αν βαριέμαι υπάρχουν και οι βιβλιοθήκες. Σύνδεση ίντερνετ κλέβω από τα γραφεία δίπλα και γλιτώνω λεφτά και για ταινίες εφημερίδες και τα τέτοια. Δεν καπνίζω. Βγαίνω και πίνω σπάνια καθώς τώρα έχω κορίτσι και βρίσκω εντελώς άσκοπα και τα μεθύσια και τα ξενύχτια. Βασικά αν δεν πρέπει σόνι και ντε να γαμήσεις την πρώτη καβλωμένη για "εμπειρίες" φοιτήτρια που θα βρεις μπροστά σου δεν έχει κανένα νόημα ούτε να βγεις ούτε να πιεις. Παρόλα αυτά κάποια χρήματα χρειάζονται. Ενοίκιο, ΔΕΗ, καμιά βενζίνη για το παπί. Παπί. Τριάντα χρονών άνθρωπος.

Έτσι λοιπόν τριάντα χρονών άνθρωπος πήρα το παπί και πήρα σβάρνα τις αγγελίες για ντελίβερι. Πάω στην πρώτη. Ένας λαϊκός με ύφος είναι και η παρασκευή της πίτσας επιστήμη άρα είμαι και εγώ επιστήμονας μου λέει πως το αφεντικό θα έρθει σε λίγο. Κάθομαι και περιμένω. Σαν τον ζητιάνο. Ζητιανεύω δουλειά. Αδιανόητο. Ο Λαϊκός μου πιάνει ψιλή κουβεντούλα. Ψαρωτική. Να μου δείξει πως αν με πάρουν να ξέρω. Αυτός είναι ο παλιός. Αυτός κάνει κουμάντο. Είναι λέει στο μαγαζί από το '92. Το αφεντικό ακόμα και για την ανακαίνιση πήρε την γνώμη του! Νοιώθω την κρίση πανικού να μου χαμογελάει χαιρέκακα. Κάθομαι και περιμένω. Δεν έχω επιλογή.

Το αφεντικό μπαίνει με ύφος ευεργέτη. Μιλάει λίγο στον Λαϊκό. Με δείχνουν με τα μάτια και κάνουν ψου ψου. Ντρέπομαι. Σκέφτομαι ότι μπορεί να μου ζητήσουν να ανοίξω το στόμα μου να ρίξουν μια ματιά και στα δόντια μου. Κάθεται σε ένα γραφείο στην άκρη. Ο Λαϊκός έρχεται και μου λέει πήγαινε στο γραφείο. Ο κύριος Κώστας είπε να πας. Κόβονται τα πόδια μου. Τα γόνατα μου τρέμουν. Νοιώθω σαν να πηγαίνω στον Ιατρό. Νοιώθω λες και θα με γαμήσουν. Πηγαίνω. Μου λέει εγώ είμαι ο κύριος Κώστας. Μου ρχεται να του πω αυτό άσε να το κρίνει κανένας άλλος που μού-γινες και κύριος. Του λέω γω είμαι ο Τάδε. Δεν του δίνω το κανονικό μου. Έτσι. Για να μην λερωθεί. Μου λέει εμπειρία έχεις; Του λέω κάτι κάνω. Μου λέει δέκα ευρώ τις τέσσερις ώρες. Του λέω αυτό δεν είναι ούτε τρία ευρώ την ώρα. Μου λέει είναι δύσκολοι καιροί. Κρίση, χαράτσια τέτοια. Εγώ βέβαια δεν έχω δικό μου σπίτι για να έχω χαράτσι - μουνί του υπονόμου - θέλω να απαντήσω αλλά τελικά εγώ θα το πληρώσω. Αυτή η συνεχής μετακύλιση των συνεπειών της κρίσης από πάνω προς τον κάτω ως τον απόπατο της κοινωνικής πυραμίδας μου φαίνεται αδιανόητη. Τι να πω. Κάνω πως δέχομαι. Δεν του αρέσει που δυσανασχετώ και μου λέει. Υπάρχει πολλή ανεργία. Κάνω ότι μπορώ για να διατηρήσω θέσεις εργασίας. Άκου τον ευεργέτη σκέφτομαι. Λες και η μισθωτή εργασία είναι αυτοσκοπός. Νομίζει πως κάνει και κοινωνικό έργο το παπάρι. Προσφέρει θέσεις εργασίας. Προσφέρει απασχόληση! ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ! Μας απασχολεί να μην βαριόμαστε! Στην ανάγκη θα μας επιτρέψει να δουλέψουμε και τσάμπα. Δεν απαντάω. Του λέω όχι νταξ απλά είπα να και τα τέτοια... 

Όσο δουλεύω τις τέσσερις εκείνες ώρες βιώνω στο πετσί μου όχι μόνο τις καπιταλιστικές αντιφάσεις αλλά όλη την καπιταλιστική απάτη στην ελληνική της εκδοχή. Δηλαδή στο μεγαλείο της. Μιλάμε παίρνω τα πακέτα με τις παραγγελίες πέντε - πέντε, τρέχω με το μηχανάκι σαν παλαβός κυνδηνεύοντας ανά πάσα στιγμή να σκοτωθώ επειδή ο κάθε καριόλης βαριέται να μαγειρέψει και ακούω και γκρίνια επειδή άργησα! Η δουλειά που θα έπρεπε να βγει από δυο άτομα βγαίνει από ένα. Έτσι αποκτά αξία ανεκτίμητη η θέση εργασίας. Όσο πιο πολύ σε αποκτηνώνει τόση μεγαλύτερη αξία έχει. Αποκτηνώνει ή ρομποτομποιεί. Δεν έχει σημασία. Σκέφτομαι δεν είναι ζωή αυτή. Δέκα ευρώ για να φλερτάρω επί τέσσερις ώρες με τον θάνατο, με την τρέλα και με την απανθρωποποίηση μου. Και κάτι φιλοδωρήματα για το σασπένς. Σκατά.

Έχω πάνω μου χίλια ευρώ ταμείο και εγώ θα πάρω τα δέκα. Δηλαδή τα αρχίδια μου. Θα πάρω τα αρχίδια μου. Ένα ακαθόριστο σχήμα που σιγά σιγά παίρνει την μορφή λάμπας βγαίνει από το κεφάλι μου. Συνοδεύεται από θαυμαστικό. Είναι μια ιδέα! Μια ιδέα που λέει πως ο κύριος Κώστας θα πάρει τα αρχίδια μου. Σκέφτομαι: έχω πάνω μου χίλια ευρώ που ένας καριόλης λέει πως είναι δικά του και πως από αυτά θα μου κάνει την χάρη να μου δώσει δέκα. Έχω και πέντε πίτσες. Γιατί να σκάω; Γιατί να ψάχνω αλλού το δίκιο μου αν μπορώ να το βρω μόνος μου; Πετάω το κουτί του διανομέα. Βάζω τις υπόλοιπες παραγγελίες στη σχάρα και τις δένω με το χταπόδι. Θα τις φάω με τους φίλους μου. Όπως και τα χίλια ευρώ. Θα τα φάω με τους φίλους μου.

Οδηγώ το παπί στην λεωφόρο και ο αέρας των εξατμίσεων ανακατεύεται με τον αέρα της ελευθερίας. Χαμογελάω ικανοποιημένος και σκέφτομαι πως αν κάποτε συναντήσω τον κύριο Κώστα και μου ζητήσει τον λογαριασμό θα του πω να μην με "απασχολεί" γιατί έχω και σημαντικά πράματα να κάνω στην ζωή μου.

Τάσσιος Θήτα
Θεσσαλονίκη
03 Απρίλη 2012
πηγη:http://paranoiriko.blogspot.gr/

Για την παγκόσμια ημέρα της γυναίκας

Στις 8 Μάρτη του 1857 οι εργάτριες στα ραφτάδικα της Ν.Υόρκης κατεβαίνουν σε απεργία και διαδηλώσεις.
Ζητούν ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς και μείωση των ωρών εργασίας.
Στους εργοδότες και στην κυβέρνηση δεν έμενε άλλη επιλογή απο το να χρησιμοποιήσουν την αστυνομία η οποία ρίχτηκε με μανία στις γυναίκες και έβαψε με αίμα τις διαδηλώσεις!
Προς τιμήν αυτων των αγώνων ορίστηκε η ημέρα αυτή σαν μέρα μνήμης και συνέχισης του αγώνα.

Στις 25 Μαρτίου του 1911 ξέσπασε φωτιά στο εργοστάσιο της Triangle Waist.Εκεί σε πολυόροφο κτίριο στεγάζοταν μια απο τις μεγαλύτερες επειχηρήσεις παραγωγής ειδών γυναικείου ρουχισμού της Νέας Υόρκης.Οι ιδιοκτήτες της θησαύριζαν απο τη στυγνή εκμετάλλευση των εργαζομένων , κυρίως μεταναστριών, ακόμη και κοριτσιών 13-14 ετών.
Όταν ξέσπασε φωτιά στον όγδοο όροφο του κτιρίου,οι εργάτριες ήταν κλειδωμένες μέσα στο εργοστάσιο.Αυτή τη τακτική ακολουθούσαν πάγια τα αφεντικά ώστε να εμποδίζεται η είσοδος μελών του σωματείου αλλά και η έξοδος των εργατριών κατα τη διάρκεια της δουλειάς.
Η φωτιά εξαπλώθηκε αστραπιαία,καθώς τα πάντα στο χώρο ήταν εύφλεκτα και δεκάδες γυναίκες εγκλωβίστηκαν πίσω απο τις κλειδωμένες πόρτες.
Πολλές απο αυτές μη έχοντας άλλη επιλογή άρχισαν να πηδούν στο κενό.
Μετά το σβήσιμο της φωτιάς, 146 εργαζόμενες ήταν νεκρές!

Όλοι αυτοί οι αγώνες και η παγκόσμια ημέρα λοιπόν ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΙΑ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΟΡΤΗ, είναι ημέρα ταξικής μνήμης και αγώνα και δεν είναι ούτε ο ρεβανσισμός των γυναικών απέναντι στους άντρες , ούτε είναι θέμα φύλου.Είναι καθαρά ταξικό και μας αφορά όλους.Δεν είναι για δωράκια και ποτάρες , ούτε για παρτυ και τα ξέκωλα τσουλάκια με τον κώλο έξω χορεόντας να ντροπιάζουν το φυλο τους.
''Τώρα εσείς θριαμβευτικά ρίχνετε στην πυρά, ό,τι είχε διασωθεί απ’ αυτή τη πυρκαγιά 
και σ’ ένα στριπτιτζάδικο γιορτάζετε τη μέρα που κάποιες δώσαν τη ζωή τους για το παραπέρα. 
Αυτό που εσύ αρνείσαι και το ποδοπατάς για να μπορείς στα σκλαβοπάζαρα ελεύθερα να τριγυρνάς, 
για να μπορείς να φέρεσαι σαν καρακατσουλιό και να υπερασπίζεσαι ένα κόσμο φαλλικό.''

και παραθέτοντας τους στίχους απο το τραγούδι των Μ/Ξ για την ημέρα θα κλείσω το κειμενο μου.

Κάτι μέρες σαν κι αυτές, δήθεν γιορτινές, ξυπνάνε στο κεφάλι μου εικόνες με φωτιές, 

οι εστίες μετατοπίζονται κυκλώνουν τους καιρούς σας και θάβουνε στη στάχτη τους πλαστούς διαχωρισμούς σας.
Κάτι μέρες σαν κι αυτές σε βλέπω να μου λες, πως δεν υπάρχουν περιθώρια για άλλες αλλαγές, 
πως ότι έγινε έγινε και τώρα τι τα θες, κοίτα να χαλαρώσεις και άλλες στοργικές συμβουλές.
Κάτι μέρες σαν κι αυτές μας θέλουν χωριστά και μας χωρίζουν σε στρατόπεδα ποντάροντας σωστά, 
στο φόβο μου στο φόβο σου να κάνεις ότι θες, μας πακετάρουν συναισθήματα και συμπεριφορές.
Τι μέρες κι αυτές... το φύλο φτιάχνει φυλακές και θάβονται βιάζονται οι ανθρώπινες φωνές, 
κυριαρχούν αλαλαγμοί, φεμινισμός καριέρα, μα εγώ ακούω την Κούνεβα και την Κατερίνα(Γκουλιώνη).
Κι αν ταίριαξες για μένα την εικόνα του πολλά βαρύ, απόψε στη χαλάω, δε πα να γαμηθεί, 
μάγκας είναι αυτός που κάνει ό,τι του ’ρθει και δεν τον νοιάζει πως και που θα δικαιολογηθεί.
Μάγκες και μαγκιόρες, μιαν άλλη εποχή, στη Νέα Υόρκη κάναν απεργία διαρκή.
Εκεί λοιπόν τ’ αφεντικά για να προστατευθούν, κλειδώνανε τις ράφτρες μην επικοινωνούν, 
με όσους ¨σαρδανάπαλους¨ ανάβανε φωτιές και βρίσκαν γόνιμο έδαφος γυναίκες δυνατές.
25 Μάρτη καταραμένη μέρα, δουλεύαν κλειδωμένες για να τα βγάλουν πέρα, 
όταν από κάτι έπιασε φωτιά και οι πόρτες δε φοβήθηκαν ούτε τα ουρλιαχτά.
Καήκαν ζωντανές, ζωές κατατρεγμένες κι άλλες σαν τις Σουλιώτισες του αέρα ερωμένες, 
μ’ αυτόν αγκαλιαστήκανε για ύστατη φοράκαι δάκρυα τις πνίγαν που δεν είχανε φτερά.
Γυναίκες που’ χαν μέσα τους τη δίψα για ζωή και τη λόξα εκείνου που γι’ αυτή θ’ αγωνιστεί. 
Τώρα εσείς θριαμβευτικά ρίχνετε στην πυρά, ό,τι είχε διασωθεί απ’ αυτή τη πυρκαγιά 
και σ’ ένα στριπτιτζάδικο γιορτάζετε τη μέρα που κάποιες δώσαν τη ζωή τους για το παραπέρα. 
Αυτό που εσύ αρνείσαι και το ποδοπατάς για να μπορείς στα σκλαβοπάζαρα ελεύθερα να τριγυρνάς, 
για να μπορείς να φέρεσαι σαν καρακατσουλιό και να υπερασπίζεσαι ένα κόσμο φαλλικό.

Αυτό, είναι για σένα θηλυκό, που σε περίεργα σκηνικά μαζί σου θα βρεθώ, 
να σε δω να ξεκρεμάς το ζυγό και χέρι χέρι να πηγαίνουμε στον ίδιο προορισμό. 
Προσπαθώ, μαζί σου να συντονιστώ ν’ αντιλαμβάνομαι τα πράγματα με τρόπο αντικειμενικό.
Φαντάσου και να σου, κοντά σου να βρεθώ και να σε κάνω να με νιώσεις όπως σ’ ένιωσα κι εγώ.

Τα τριαντάφυλλα με καίνε, τ’ αρώματα με καίνε, η ατμόσφαιρα του δείπνου και τα βλέμματα με καίνε, 
το ύφος που φοράω με καίει πιο πολύ και τ’ ότι με τ’ αφεντικό μου έχω γαμηθεί.
Σήμερα γιορτάζω μα έλα που τα κεριά ζωντάνεψαν στη σκέψη μου κάτι απ’ τα παλιά, 
κάτι που μου κρύβανε τα περιοδικά, που ξεχειλίζουνε ακριβοπληρωμένη ομορφιά
και απ’ τη στιγμή που διάβασα για κείνο το πρωί, νιώθω όπου και να βρίσκομαι μια ζέστη τρομερή 
κι οι πόρτες όλες γύρω μου μοιάζουν αμπαρωμένες για να με προφυλάξουν απ’ τις ξεσηκωμένες. 
Γιατί όταν γεννήθηκα κοιτάξαν χαμηλά και τους απογοήτευσα για πρώτη μου φορά 
και από τότε πάντοτε αυτό τους ξεπληρώνω κι έμαθα να υπάρχω έτσι ώστε να τους καυλώνω 
και να με συμπαθούνε κι εμένα οι εκλεκτοί, σκεφτόμενοι πως κάπου θα’ ναι χρήσιμη κι αυτή, 
στη τελική μπορούνε να γαμάνε δυο φορές, μια με το πουλί τους και μια για μετοχές, 
μια στο σπίτι και μία στη δουλειά και να μου λένε «είδες που έχεις και τυχερά..».
Έτσι την έχουν δει λοιπόν τ’ αφεντικά είτε αρσενικά, είτε θηλυκά, 
ίσως λοιπόν το φύλο να’ ναι θέμα ταξικό και τους όμοιούς μου να μπορώ να ερωτευτώ, 
ίσως να σου μοιάζουν όλα αυτά ξεπερασμένα, μα η αναζωπύρωση συμβαίνει κάθε μέρα.

Αυτό, είναι για σένα θηλυκό, που σε περίεργα σκηνικά μαζί σου θα βρεθώ, 
να σε δω να ξεκρεμάς το ζυγό και χέρι χέρι να πηγαίνουμε στον ίδιο προορισμό. 
Προσπαθώ, μαζί σου να συντονιστώ ν’ αντιλαμβάνομαι τα πράγματα με τρόπο αντικειμενικό.
Φαντάσου και να σου, κοντά σου να βρεθώ και να σε κάνω να με νιώσεις όπως σ’ ένιωσα κι εγώ.

Παιδιά στη Ζάμπια βλέπουν για πρώτη φορά καθαρό νερό. Οι αντιδράσεις τους είναι συγκλονιστικές!

Φανταστείτε να είστε παιδί και κάθε μέρα πριν το σχολείο να πρέπει να διανύετε μια απόσταση δύο μιλίων για να προμηθεύετε με πόσιμο νερό την οικογένειά σας! Όσο παράξενο και αν ακούγεται αυτό, τα περισσότερα παιδιά στη Ζάμπια το κάνουν μέχρι και τρεις φορές την ημέρα.

Παρακολουθήστε τώρα στο βίντεο τις αντιδράσεις αυτών των παιδιών όταν στο χωριό τους για πρώτη φορά φτάνει καθαρό, πόσιμο νερό!

Μετά το βίντεο θα πρέπει να νιώσετε ευτυχισμένοι που έχετε τουλάχιστον στέγη, τρεχούμενο νερό και τρόφιμα στο ψυγείο σας.